Lara

omslagmaartkaalmetlttersVan de persen gerold en geboren: Lara.

Mijn ‘kindje’.

Blij, trots en stil verwonderd. Lang, jarenlang naar uitgekeken en nu is ‘ze’ er.

Zelfs het ‘kraam’feest was gezellig. Zoveel belangstelling, fijne sfeer, gospelkoor ReTurn die de avond muzikaal opvrolijkte.

Mooie reacties van mensen die het inmiddels gelezen hebben.

Ik word hier blij van. Mijn meisjesdroom kwam uit: ik ben een schrijfster!

Hier de uitzending van Café Tinto, het gezellige programma van http://www.family7.nl waar ik te gast was om over ‘Lara’ te vertellen:

Boek

Als meisje droomde ik er al van: ooit op een dag zou er een boek van mijn hand verschijnen. Fantasie en verhalen had ik genoeg in mijn hoofd. Ergens ligt een multomap met een beertje op de voorkant. In die map zit een heel met de hand geschreven verhaal, mijn allereerste boek. Geschreven als jong meisje. Nooit heeft iemand het gelezen, maar het ís er wel.

Jaren en vele blogs en verhaaltjes later, was die wens er nog steeds. Dus begon ik aan een verhaal wat een boek zou worden. Toen het manuscript (het schrijfsel vóórdat het een boek is) af was, leurde ik er mee langs diverse uitgevers, waar ik telkens een “nee” te horen kreeg. Tot ik daar zo zat van was, dat ik dat complete verhaal aan de kant heb gelegd. Ooit komt het wel weer een keer tevoorschijn.

Ik besloot met een compleet nieuw verhaal te beginnen, bijna twee jaar geleden. Want in mijn hoofd gingen de verhalen wel verder, ik kon niet blijven hangen bij een manuscript dat niet verder kwam. En ik nam me voor dat ik het zelf, in eigen beheer, zou uitgeven als er geen uitgever bereid zou zijn om er wat mee te doen.

Ik schreef en schreef… Niet zo vaak als ik eigenlijk zou willen, dus het vorderde gestaag. Maar het vorderde! En op een dag… was het af. Meelezers lazen het, waren enthousiast, gaven aanvullende tips, ik paste het aan, weer werd het gelezen…

Een schrijvende vriend bracht het onder de aandacht van een uitgever: Dit moest gelezen worden door groter publiek! De uitgever was ook enthousiast… En rolde het balletje ineens verder dan de 99,97% afgekeurde manuscripten van uitgevers. Ineens zat ik bij die 0,03%!!! Wow!!!

Afgelopen vrijdag sprak ik de uitgever, samen met de schrijvende vriend. We hadden een goed gesprek en de uitgever (Novapres)  gaf aan dat hij er voor wilde gaan. Ik moet nog wel wat aanpassingen doen, maar in het voorjaar van 2015 ligt mijn boek “Lara” in de christelijke boekhandels. Hoe gaaf is dat!!!

“Lara” is een boek voor jonge vrouwen. Ongeveer in de leeftijd van 18-40. Maar ik weet zeker dat dames van 40+ het ook zeker leuk gaan vinden om te lezen. Het is prettig leesbaar en het verhaal verloopt lekker vlot. Het gaat over twee dertigers die op IJsland terecht komen en daar op zoek gaan naar vrijheid, zichzelf en God.

Ik ben zo onwijs blij en dankbaar dat het gaat lukken…! Nee, af is het nog niet en ik moet echt nog wel even bikkelen, maar ik doe dat met liefde… Want schrijven… dat is toch wel het allerleukste om te doen! Dát wist ik als meisje al…

Het leven

Ik wist het al wel,

maar nu nog een beetje meer:

Het leven doet soms

gewoon verrekte veel zeer.

Ik kan wel weer zomaar een mooie, positieve blog schrijven, en dingen net even zo benoemen dat alles mooier lijkt dan het is, zoals zoveel en zo vaak op het WorldWideWeb of Facebook, wat ook wel Fakebook genoemd wordt. Maar ik doe het niet, kan het niet. Momenteel is het gewoon zoals in het gedichtje hierboven. En daar laat ik het dan maar even bij.

Walking on Sunshine

Degene die al een tijdje met me meegluurt op m’n blog of via Facebook, die weet dat ik in 2013 een jaar lang elke dag drie zonnestralen benoemde in een blog. (Zie http://www.365dagenzonnestralen.wordpress.com.) Een persoonlijk project, wat ik na een tijdje van niet lekker in mijn vel zitten en een hoop levens- en geloofsvragen in 2012, nodig had om op te krabbelen. Het elke dag bewust bezig zijn met de kleine positieve dingen van het leven en die ook benoemen, dat heeft echt een goede uitwerking gehad op mij.

Op sommige dagen was het een makkie en kon ik er zo een heel aantal uit mijn mouw schudden, maar er waren ook dagen dat ik een poos naar mijn computerscherm zat te staren en er gewoon geen één wist. En toch… als je er maar echt bewust stilstaat bij die dag, dan zijn ze er wel, die zonnestralen. Elke dag weer.

Hoewel ik ze nu niet meer dagelijks in een blog benoem, heb ik dat bewust stilstaan bij die (kleine) zonnestralen wel vastgehouden en is het een soort way of life geworden. Het heeft mij sterker gemaakt, ik leef bewuster, geniet meer.

En daarom wilde ik er iets mee doen.

tattoo1En dat iets werd een tattoo.

Vanmiddag heb ik hem op mijn voet laten zetten: de zin “Walking on Sunshine”. Lopen op zonnestralen. Want dat is wat ik doe. Ik kijk naar de mooie momenten in mijn leven, klein of groot, geniet bewust van dingen in de natuur of die om me heen gebeuren, van knipoogjes van God en kan daar dan echt dankbaar voor zijn. Dat zijn de zonnestralen waar ik op loop. De zegeningen die ik tel. Als je er open voor staat, dan zie je ze. Elke dag.

Is daarmee mijn leven een eitje geworden? Nee, maar ik sta er wél heel anders in.

Mens, wat ben je mooi.

Mens, kijk eens naar jezelf

en bewonder hoe bijzonder je eigenlijk bent.

Met je drang, je plan… tevreden.

Maar nooit lang omdat het altijd beter kan.

Beter dan.

Mens, wat ben je mooi als je lacht.

Om jezelf,

om de ander,

ongeacht,

harder dan gedacht.

Of soms gewoon… stiekem… zacht.

Mens, wat ben je mooi als je doorgaat

tegen de tegenslag en jezelf verslaat

en daar dan oprecht versteld van staat.

Mens, wat ben je mooi als je de onmacht eventjes ontkracht.

Dus kijk naar jezelf

en besef:

je bent als geen ander;

uniek en toch

net als iedereen:

een mens.

Mens, wat ben je mooi.

Bardarbunga – oftewel: IJslandse vulkaan

Zoals velen weten, ben ik al een heel tijdje bezig met het schrijven van een boek. Dit is overigens niet mijn eerste poging, want er ligt ergens ook nog een compleet manuscript te rijpen, wat ik er bij uitgevers niet doorheen kreeg en uiteindelijk maar aan de kant heb gelegd omdat ik een nieuw verhaal in mijn hoofd had. Helaas beperkt mijn schrijftijd zich tot heel erg parttime, omdat er nou eenmaal niet meer uren in een dag zitten, dus gaat het niet zo snel als ik zou willen.

In september 2012 was ik op IJsland, een wens ging in vervulling, want het is een meer dan fantastisch land. Ik ben er gek op en daarom begon ik op 27 januari 2013 aan het nieuwe verhaal, wat zich op IJsland afspeelt.
Nadat in april 2014 de eerste meelezers het onder ogen kregen en ik na hun positieve reacties aan het herschrijven, aanvullen en verbeteren ben geslagen, komt nu langzaam maar zeker een eind aan het schrijfproces van deze herziene versie. Wat trouwens niet zegt dat het zo goed is, maar dat zien we dan wel weer.

Door het herschrijven veranderden er wel wat dingetjes. IJsland kwam nog niet echt goed tot z’n recht. En hoewel ik absoluut geen fan ben van eindeloze omgevingsomschrijvingen, die ik in boeken meestal oversla omdat ik zelf verbeeldingsvermogen genoeg heb, vond ik toch dat ik wat meer van IJsland moest laten zien in mijn verhaal. Zónder dat het eindeloos wordt.
En dat had een grappig effect, want het verhaal speelt zich af in oktober, maar dat werd door de veranderingen die ik aanbracht, geen willekeurige oktober, maar oktober 2014. Met als gevolg dat één van de hoofdpersonen, die dan al een aantal maanden op IJsland is, nu, op dit moment, daar is. En… dat hij daar dus de uitbarsting van de Bardarbungavulkaan meemaakt.
Dat geeft ineens zo’n leuke swing, dat ik die uitbarsting vanaf het eerste gerommel al nauwlettend in de gaten hou op website’s en webcams. Ik hoopte vurig (dat kan wel in het geval van een vulkaan) dat Bardarbunga een beetje vaart zou maken met z’n actie, want als hij zou besluiten een aantal maanden maar wat door te rommelen, zonder uitbarsting, dan kon ik dat niet lekker verwerken in mijn verhaal. Dus toen ik vanmorgen las en zag dat hij overgegaan was tot actie (al is het wat kalmpjes), vond ik dat eigenlijk gewoon supervet. Sorry voor de mensen die er last van hebben en ik hoop zeker dat hij niet veel schade zal aanrichten, maar voor mijn verhaal komt deze uitbarsting mooi op tijd! Ik loop nu dus niet met mijn hoofd in de wolken, maar meer tussen vuur, lava, splijtende aarde en dat soort dingen.

northern_lights_reykjavik_1_0Ik zag vanmorgen ook deze (archief)foto (van Páll Stefánsson) voorbij komen. Dit is de vulkaan waar het momenteel allemaal om draait én het noorderlicht. Vannacht was er ook noorderlicht, dus zal het er vast ongeveer zo uitgezien hebben. Wauw…